Καυτό κόκκινο

Τί εννοείς εν μπορώ να ανάψω εγώ το τζάκι? ΗΑ!!! Proved u wrong...again! :P

Παράξενη μέρα..αν υπολογίσεις ότι αν οι Μάγιας τα είχαν σώας τας φρένας plus αν τα υπολόγιζαν σωστά, επιβίωσα το τέλος του κόσμου (apocalypse my ass!!). Βρεθήκαμε και με τον λεγάμενο..παρέλαβα ένα καθυστερημένο birthday present (όπως είπε ήρθε χθές από το Amazon) και ήρθε να μου το φέρει. Δεν είχε reconnection η κουβέντα όμως. Να σου πω την αλήθεια άρχισα να μαθαίνω από τα πολλά που πέρασα, οπώταν αυτή τη φορά το ξεπέρασα πολύ ανώδυνα. Ούτε σπίθα υπήρχε ούτε ήθελα κάτι περισσότερο. Ας είναι καλά ο εγωισμός μου που επιτέλους βγήκε από την σπηλιά που ήταν κρυμμένος και έλαμψε. Αφού ρε φίλε δεν σου κάνω, τελικά ούτε εσύ μου κάνεις! :)

Σφουγγάρισα λοιπόν το παρκέ (πάλι κάτι δικά μου), έκανα το ντουσάκι μου, άναψα ΜΟΝΗ μου το τζάκι και βλέποντας το καυτό κόκκινο από την φλόγα άνοιξα και την πόρτα για να περάσει μέσα ο κολλητός μου. Δεν έχει πιο ωραίο πράγμα από το να είναι Σάββατο βράδυ, να μην έχεις πάει τελικά στους Above&Beyond (κανεί..πόσες φορές!) και να κάθεσε στο σαλόνι, πάνω σε μωβ μαξιλαράκια, μπροστά από το τζάκι και να χαχανίζεις με τον κολλητό σου για τις βλακείες που βίωσες χθές βράδυ.

Αύριο έχει ψώνια όμως. Και ας έχουμε κρίση, δεν πειράζει. Πού ξέρεις..μπορεί να καταλήξουμε και στην Παραμυθούπολη, να νιώσουμε και πάλι μικρά χαζά μωράκια (να φάμε και παμπακούιιιι).

Καληνυχτάκια σας λοιπόν, ο κόσμος είναι ακόμα εδώ, και είναι στο χέρι μας να τον κάνουμε καλύτερο από χθές και λίγο χειρότερο από το αύριο!

Truly yours
Miou!

P.S.: Και έτσι απλά επειδή το λατρεύω...

Κόκκινο χαρτί (κούπα ή καρώ..)

Καρώ-κούπα... Αυτό μου βγαίνει από πέρσι. Αν δεν ήταν η μητέρα φίλης θα σου έλεγα εγώ αν θα δεχόμουν να μου ρίξουν τα χαρτιά. Αλλά μιας και "λέει" ότι έχει χάρισμα (και εγώ έχω αλλά δεν το χουμίζομαιιιι!) και μετά από 15 φορές που με παρακάλεσε της έκανα την χάρη να καθήσω στον καναπέ της για ένα τέταρτο και να κάνω ότι καταλαβαίνω αυτά που λέει για άλλη μια φορά.

"Κορίτσι μου, πολλούς άντρες βλέπω!"..εγώ πάλι γιατί δεν τους βλέπω? Ή μήπως κάνω τα στραβά μάτια? :p "Μελέτα αυτό που θές, μελέτα το και κόψε τα χαρτιά"..(Επιτυχία, ευπορία, ευτυχία..επιτυχία, ευπορία, ευτυχία..)..και πάλι για άτομα μου έλεγε...τώρα που αποφάσισα να μην ασχολούμαι με κανένα αποφάσισε να βρεί τον μισό Στρόβολο στα χαρτιά μου!!!  Και τσσούπ...να σου και ο καρώωωωω.. "Αυτόν δεν σου έβρισκα και πέρσι?" ..ναι...σωστά..βρήκες τον άνθρωπο που σίγουρα θα θυμάται!!

Τέσπα...στα πολλά πολλά..επιτυχία, ευπορία και ευτυχία δεν βρήκαμε και πολλή..."δύσκολα τα πράγματα με την δουλειά (γι' αυτό σκέφτομαι να φύγω καλή μου!), στα οικογενειακά σου βλέπω κάποιες εντάσεις (έτα ούλλα τζιαμέ!) αλλά αυτός ο καρώ βγαίνει συνέχεια στο κρεβάτι σου (από την δεξιά πλευρά ελπίζω!! μην μου πάρει και την θέση!) "ΡΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΑΥΤΟΣ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ!! και βλέπω γάμο!!! Όχι τώρα αμέσως αλλά θα ευτυχίσετε!!" μακάρι δεν λέω...αλλά αυτός ο καρώ και ο περσινός ο κούπας (στο χρώμα της φωτιάς) που σκατά είναι κυρία μου? Μόνο στα χαρτιά θα τον βλέπουμε? Γιατί δεν γράφει και κανένα όνομα?!

Με άλλα λόγια το συμπέρασμα της βραδιάς ήταν ότι κάποιος στενός μου θα τα κάνει μπίλιες με τον/την δικό/ή του, κάποια φίλη μου θα λέει λόγια για κακό μου, κάποια μπαίνει εμπόδιο στον δρόμο για να συναντήσω κάποιον και ότι πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι λίγο την Miou! και όχι να φροντίζω μόνο να είναι οι υπόλοιποι καλά. Ωραία..τα είπαμε..και τώρα?

Τελικά είναι καλό να πιστεύεις σε αυτές τις βλακείες ή όχι? Δεν λέω, σου δίνουν κάποια ελπίδα (αν πέσεις σε καλό χαρτί)..από την άλλη όμως, γιατί να ελπίζεις σε κάτι που αν στο μέλλον αποδειχτεί πατάτα, μούφα να απογοητεύεσαι και να είσαι και απροετοίμαστη? Και δεν γίνεται οι άνθρωποι να χωρίζονταν σε καρώ και κούπες? Να ξέραμε από την αρχή τουλάχιστον σε τί πάμε να μπλέξουμε!!

Ηρεμία..από εδώ και πέρα ηρεμία και λίγη δόση αναισθησίας.. Και τι πιο κατάλληλο κομματάκι από αυτό... Καληνυχτάκια :)

Yours truly
Miou!

Γκρίζο ανοιχτό προς σκούρο...

" Ανθρώποι σαν και εμένα θέλουν να τους πατάς κάτω, να τους φωνάζεις και να τους ταρακουνάς.. είσαι ψυχούλα, δεν το'χεις, γι' αυτό και καταλήγει πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα. Έτσι είσαι όμως και δεν αλλάζεις. Θα έρθει, σταμάτα να φταις τον εαυτό σου και θα έρθει.."  Ήταν τα "καθησυχαστικά" τάχα λόγια του κολλητού μου αφού τον έπιασα τηλέφωνο βαλαντωμένη στο κλάμα και με 'διέταξε' σε 5 λεπτά να είμαι σπίτι του.

Πάει..τελείωσε και αυτό..ή μάλλον όχι, όπως είπε είναι δική μου επιλογή για το τί θα κάνω...αλλά αυτός δεν μπορεί να δώσει κάτι περισσότερο...περνάμε καλά..και ως εκεί θα μείνει (όχι γιατί δεν θέλει..προς Θεού! Απλά δεν μπορεί..αα...).

Ίσως αν έπαιζα σωστά το 'παιχνιδάκι' από την αρχή να μην είχε πάλι την ίδια κατάληξη.. ίσως αν καταλάβαινα λιγότερα και ήμουν πιο σκύλα να ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Αλλά και πάλι, το ίσως απέχει πολύ από την πραγματικότητα! Δυστυχώς για μένα και ευτυχώς για εκείνους δεν μπορώ να είμαι έτσι, δεν μου βγαίνει ρε γαμώτο! Ευκαιρία στην ευκαιρία και δικαιολογία στην δικαιολογία. Και μετά σου λένε ότι οι γυναίκες κάνουν την ζωή των αντρών πατίνι. Σοβαρά τώρα, υπάρχει περίπτωση αν βρεθεί κάτι καλό μετά από αυτό να είμαι τόσο υπομονετική και καλή? No chance! Όποιος και να είναι θα περάσει πολλά για να του δώσω έστω και μια ευκαιρία..

Άντρες know this.. κάθε φορά που τελειώνετε την φάση όλη με "είμαι στον κόσμο μου και είμαι μπερδεμένος και δεν ξέρω τί θέλω και δεν μπορώ προς το παρόν να δώσω περισσότερα" καταστρέφετε εκτός από την ψυχολογία την γυναίκας, την ζωή του επόμενου που θα έρθει στη ζωή της. Γι' αυτό μην διερωτάστε γιατί οι γυναίκες κατάντησαν τόσο φάουσες (όπως τις λέτε). Πέρασαν πολλά για να γίνουν έτσι και αν και όντως δεν είναι δίκαιο να πληρώνεις τα λάθη κάποιου άλλου δυστυχώς οι εμπειρίες μένουν..και σιγά σιγά καταστρέφουν ότι καλό είχε να σου δώσει..

Χρώμα γκρίζο λοιπόν..και η μαλακία είναι ότι ούτε καν που θύμωσα μαζί του..στο κάτω κάτω στο περίπου το ήξερα από την αρχή που πήγαινα να μπλέξω ..αλλά είναι και το γαμημένο το what if.. 

"Είσαι μια κούκλα, ψυχούλα, απλός άνθρωπος και χωρίς κόμπλεξ..και δυστυχώς όλοι οι άλλοι είμαστε πολύπλοκοι άνθρωποι.. γι' αυτό όλοι τρέχουν σε εσένα όταν χρειάζονται κάτι. Είσαι ανοιχτό βιβλίο, ότι δείχνεις παίρνει ο άλλος και όλοι είναι στα πόδια σου με τον καλό λόγο στο στόμα..απλά σε τραβάνε εκείνοι που στο τέλος θα σε ξεζουμίσουν και θα φύγουν. Πήγαινε σπίτι, κλάψε, φώναξε, βρίσε και αν θέλεις κάτι εγώ εδώ θα είμαι να ντυθείς να γίνεις κουκλί σκέτο και να πάμε έξω να τα σπάσουμε"..ήταν ο επίλογος του κολλητού. Τελικά καλά το κατάλαβα..όσοι περνάνε από την ζωή μου, τους φτίαχνω (από τα προβλήματά τους μιλώ!), τους βάζω στο σωστό δρόμο και μετά αφού φύγουν αμέσως βρίσκουν τον  έρωτα της ζωής τους! Τυχαίο? Δεν νομίζω! 

Ε όχι ρε γαμ**ο μου!! Εμείς δεν σας κάνουμε δηλαδή? Συνήθως θα έλεγα 'μπορεί και όχι' but not this time! Ας πάνε στις σκύλες και στις χάρυβδες που θα τους κάνουν την ζωή πατίνι..και που στο τέλος θα τους τυλίξουν.. χμμ..και πάλι χαμένη θα βγώ δηλαδή..

Σε μεταγενέστερο post υπόσχομαι ότι ο επίλογος θα αλλάξει...θα έρθει η "νίκη" που θα πάει..Θα μου περάσει..it always does..

Yours truly

Miou!

Κίτρινο προς γκρίζο..

Με ένα μάτι φουσκωμένο (καταραμένο κουνούπι!) και με coffee take out στο χέρι, η πρώτο κουβέντα που άκουσα το πρωί στην  part time job μου (έχει βάση αυτό...) ήταν "Κούκλα, έχετε αλληλογραφία έξω, go get it (fetch..)". Αλληλογραφία, μια δέσμη περιοδικά που απλά θα ανοιχτούν και θα πάνε στον πάνω όροφο για να τα χιλιοξεφυλλίσουν οι αθκιασεροί!

So.. 2 ώρες πιο μετά κατέληξα να ξεφυλλίζω ένα 'κοσμοπολίτικο' περιοδικό (εε,εε...got the point? :P) αν και δεν το συνηθίζω καθόλου. Πέφτει το μάτι μου σε ένα άρθρο και πρίν καν το καταλάβω, διάβαζα το άρθρο μιας ξερόλας που σε γενικές γραμμές έδινε συμπεράσματα αναλόγως της περιστάσεως για το τί θέλει να δηλώσει ένας άντρας αν και με πιο τρόπο αρχίζει να εξαφανίζεται σιγά σιγά από τη ζωή σου. Και μιας και είναι το θέμα το οποίο με τρώει τις τελευταίες μέρες...ας διαβάσω.

1. Αν βγήκατε μια φορά μαζί και το κάνατε και μετά εξαφανίστηκε..ίσως (ίσως??λες?!?!) μόνο αυτό να ήθελε. Τί να κάνεις? Μην τον πάρεις τηλέφωνο, ξέχασέ τον.(έεελλααα...σοβαρά?!)
2. Αν βρέθεστε εδώ και κάτι εβδομάδες ή μήνα και μετά εξαφανίζεται.. είσαι σίγουρη ότι του έδειξες κάποια σημάδια ότι σου αρέσει? Τί να κάνεις? Πάρε τον τηλέφωνο και ήρεμα άνοιξε χαμογελαστά συζήτηση για το ότι θέλεις να βρεθήτε γιατί τον πεθύμησες. Αναλόγως της απάντησής του..πράττεις.
3. Αν βρέθεστε εδώ και μήνες αλλά ανα συχνά διαστήματα εξαφανίζεται και εμφανίζεται πάλι. Τί να κάνεις? Άσε να σε γυρέψει αυτός, Αν θέλει θα σε διεκδικήσει.

Και μετά από μια νύχτα ινδικού φαγητού με τον κολλητό μου (ο οποίος κιόλας βρήκε γκόμενα!) αποφάσισα ότι μου έλειψαν τα "καληνύχτα μωρό μου, θα τα πούμε το πρωί, μου έλειψες"(και ας ήταν και από το skype). Too cheesy, i know αλλά μέσα μέσα μου λείπουν αυτά τα γούτσου γούτσου. Στο κάτω κάτω αυτά είναι που σου αρέσουν στην αρχή..περίπου.

"Ότι δεν λύνεται, κόβεται", "όποιος θέλει βρίσκει τον τρόπο", "ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται" και άλλα τόσα περνάνε στο μυαλό μου. Δεν έχεις βρεθεί ποτέ σε φάση που ότι ακούς το προσαρμόζεις ανάλογα με την φάση που είσαι εσύ και τα κάνεις όλα quotes  για την φάση που περνάς την συγκεκριμένη στιγμή? Κάτι τέτοιο συμβαίνει όταν έχει σεληνιακό φώς.

"Αν είναι γραφτό θα συμβεί", "κάθε εμπόδιο για καλό" και άλλα πολλά...όσα quotes  και να ακούσω όμως..ισχύει κάποιο από όλα αυτά, ή μήπως όντως κάνω εγώ κάτι λάθος και τους απομακρύνω όλους? Υπερβολική δεν νομίζω να είμαι, αλλά ούτε και το παιχνιδάκι του κάθε σπαρκωμένου είμαι. Και όπως λένε "ότι αρχίζει στραβά δεν ισιώνει μετά"..

Ένα είναι το σίγουρο.. " Να προσέχεις τους ανθρώπους με υπομονή...γιατί μια μέρα θα σου βάλουν ένα Χ πιο μεγάλο και από το εγώ σου!!"

Yours truly
Miou!

Απόχρωση του γκρίζου

Όχι, δεν αναφέρομαι στο τραγούδι του Γ. Παπαδόπουλου ούτε στο βιβλίο της E. L.James (οι δικές μου φαντασιώσεις πόσο λέτε να πουλάνε?)

Μιλάω για το γκρίζο του χειμώνα, του παρκέ (άσε..κάτι δικά μου..), της απόχρωσης που πήρε η φάτσα του σημερινού που πήγε να μου κόψει τον δρόμο, του γατιού που νιαουρίζει -ασταμάτητα- έξω απ΄την πόρτα μου...αυτού του γκρίζου τελοσπάντων! 

Πολύ μελαγχολία τελικά με το γκρίζο..συνάμα όμως, αν πάρουμε διαφορετικά τα πράγματα, είναι η πιο ανοιχτή απόχρωση του μαύρου. Αν το δεις θετικά το θέμα δηλαδή, είναι το μαύρο που σιγά σιγά αλλάζει διάθεση και χρώμα...ΑΡΑ είναι  -κάπως- χαρούμενο χρώμα.

Και επειδή έχει πέσει πολύ ψυχοθεραπεία τελευταίως (σε σημείο που σκέφτομαι να πάρω κ 3ο πτυχίο), δεν λέω ότι ο P.Coelho ή ο Dr Murphy έχουν απόλυτο δίκαιο, αλλά έχουν σίγουρα δίκαιο σε ένα πράγμα.. Τα πράγματα αλλάζουν μορφή και αποτέλεσμα αναλόγως με το πως τα κάνουμε εμείς να είναι. Ok είναι λίγο ψιλοπαράξενο και phycho να είσαι κάθε μέρα με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο..πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και νύχτα -μην φτάσουμε σε τέτοιο σημείο τωρα!-. Το να παίρνεις το κάθε τι που γίνεται από την θετική του άποψη όμως μπορεί εύκολα να σου κάνει την ζωή από μαρτύριο σε κάτι καλύτερο.

Με το να μοιρολογάς όοοληηη μέρα για το ότι η ζωή πάει από το κακό στο χειρότερο, ότι αύριο ποιός ζεί και ποιός πεθαίνει (φτού φτού) και για το ότι έχει κρίση και του χρόνου μπορεί να μην έχουμε ούτε ένα tikka masala να βάλουμε στο τραπέζι μας, δεν καταφέρνεις τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα, μπαίνεις στην ψυχολογία του ότι όλα αυτά θα γίνουν στ'αλήθεια και στο τέλος ο φόβος σου πραγματοποιείται. Μπορεί να ακούγεται παράλογο στο αυτί μας, αλλά όταν συνηθίσεις μια ιδέα και την έχεις ήδη καθιερώσει στο μυαλό σου, σιγά σιγά η ιδέα αυτή παίρνει σάρκα και οστά..όχι για να σου σπάσει τα νεύρα..αλλά επειδή εσύ ο ίδιος την είχες ήδη κάνει πραγματικότητα στο μυαλό σου. Και αυτό σημαίνει ότι ασυνείδητα οι σκέψεις, οι πράξεις και οι κινήσεις σου έκαναν αυτή την σκέψη αληθινή.

Αυτά κάνω και λέω καθημερινά και οι μισοί που ξέρω με νομίζουν για τον πιο χαρούμενο και θετικό πλάσμα που υπάρχει (που να ξέρατε πόσο κλάμα και νεύρο πέφτει κάθε μέρα :p). Δεν βρήκα το νόημα της ζωής (Πεγκυ Ζήνα style), ούτε κέρδισα στο τζόκερ επειδή το έλεγα πρωί νύχτα στον εαυτό μου ότι θα γίνω πλούσια...και επειδή το παρκέ είναι γκρίζο (είπαμε..κάτι δικά μου) θα κρατήσω το κεφάλι μου ψηλά (όσο πάει, δεν είμαστε και 2μετρες!) και θα έχω λιβάδια και πεταλουδίτσες στο μυαλό μου για το μέλλον. Ζούμε μεγάλες στιγμές..εεε καιρός να τις ζήσουμε επιτέλους πρίν το μνημόνιΩΧ (που λέει και ο Λούης -να πάτε να το δείτε!!).

P.S.:  Η πολλή φαντασία μπορεί να επιφέρει σχιζοφρένεια και παράνοια..με μέτροοοοο :)

Truly yours
Miou!

Με σουβλάκια και κρασί

Κάπως έτσι ξεκίνησε η νύχτα...από το αυθόρμητο τηλεφώνημα του κολλητού μου στο από το "δεν θα κάνω τίποτα απόψε" στο "ετοίμασε το κρασί, φέρνω σουβλάκια και καλή διάθεση γιατί σε πεθύμησα".  .
Ok δεν λέω, δεν το συνηθίζω να τρώω σουβλάκια Δευτέρα βράδυ..ψηλοζαλίστικα και λίγο από το κρασί μέχρι να έρθει ο κολλητός..και εκεί που θα έπεφτα απλά για ύπνο κατά τις 11, αφού ξεζούμιζα όλες τις αμερικάνικες σειρές στην τηλεόραση (πολύ κόλλημα με το FOX τελικά) κατέληξα να πίνω κρασάκι με μια πίτα σουβλάκια (με απ'όλα) στο χέρι.

Καιρό είχα να περάσω τόσο απλά και τόσο ωραία. Τί ωραία που ήταν τον καιρό που δεν σου έμπαιναν ιδέες όταν καθόσουν ολομόναχη στον καναπέ σου με ένα άντρα. Τον καιρό που αυτό δεν κατέληγε απαραίτητα στην κρεβατοκάμαρα να κάνετε ο ένας πάνω στον άλλο τις τελευταίες πιο hot στάσεις Yoga.. και που μετά που αυτός θα έφευγε (στα επόμενα 10 λεπτά) δεν θα χρειαζόταν να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο επειδή έφαγες κόλλημα! Μιας και κακά τα ψέματα, μπορεί να ζούμε σε σκατοκοινωνία αλλά δυστυχώς για εμάς και ευτυχώς για τους άλλους υπάρχουν ακόμα εκείνα τα λίγα άτομα που δεν "εκσυγχρονίστηκαν" με την ροή της σημερινής κοινωνίας και έχουν ακόμα αισθήματα..που θα κάνουν ότι κάνουν με τον άλλο επειδή το νιώθουν και όχι επειδή πέρασε 1 εβδομάδα και δεν ένιωσαν χαρά από την μέση και κάτω! Που περιμένουν ακόμα το άτομο που ονειρεύτηκαν από μωρά παιδιά να έρχεται και να τους "σώζει" από την κοινωνία που πάει να τους χαλάσει. Και που αν και έχουν φάει τα μούτρα τους πάμπολλες φορές και είπαν ότι ποτέ ξανά δεν πρόκειται να το ξαναπεράσουν αυτό το μαρτύριο...πάλι ερωτεύονται...

Πολύ cheesy κατάντησε το post ε? Δεν πειράζει...ίσως είναι το κρασί, μπορεί να είναι και το σουβλάκι (που τώρα που το λέω..μια χαρά γευστικότατο ήταν, καιρό είχα να χαλαρώσω). Και ακούγοντας Παντελίδη πολύ θα ήθελα να πώ "συνοδεύομαι" και ας μην είναι αλήθεια..απλά για να κλείσω λίγα στόματα που όλη μέρα μου λένε με το πιο απορημένο ύφος "Πώς γίνεται μια γυναίκα σαν εσένα να μην έχει σχέση?" Εμένα ρωτάς? Άσε με...πίνω το κρασάκι μου τώρα! Cheers!!

Yours truly
Miou!

'Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα ή μπλέ;

ok news flash... όποια απόφαση και να πάρεις, άσχετο το πόσο πάσχισες για να καταλήξεις σε αυτή, τα χτυπήματα στους τοίχους, τα δήθεν "είναι οκ τα καταφέρνω και μόνη μου" (που για να λέμε και την αλήθεια, αυτή η κουβέντα έμμεσα δηλώνει "PLS HELP ME" αλλά δεν θέλεις να το πείς ανοιχτά για να μην φανεί η στιγμή αδυναμίας σου).. πάντα ..πάντα όμως ενώ εσύ νομίζεις και πιστεύεις ότι πήρες την σωστή απόφαση θα έρθει η στιγμή που ένας-ένας (γονείς, φίλοι, άντρες, γυναίκες, παιδιά και κατοικίδια/!!?/) θα σου πούν ότι έπρεπε να διαλέξεις κάτι άλλο..

Oh pls spare me the details!!!! Διαλέγεις άσπρο και μετά σου λένε "το μαύρο θα ήταν καλύτερο.. βιάζεσαι, δεν σκέφτεσαι σωστά και λογικά".. Εμ βέβαια, εσύ που είσαι πιο έξυπνος και πιο λογικός και αφού ήρθες στην θέση μου και περπάτησες στις γόβες μου, σημαίνει ότι ξέρεις καλύτερα γι'  αυτό και με κρίνεις? Όταν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να με συμβουλέψεις μου έλεγες "η απόφαση είναι δική σου", τί μου το αλλάζεις τώρα!?

Είναι κανόνας δηλαδή? Επειδή είμαι σίγουρη ότι αν διάλεγα το μαύρο θα μου έλεγαν ότι το άσπρο ήταν πιο σωστή απόφαση (what's up with the colours anw!?). Τόσο δύσκολο είναι να έρθει κάποιος και να σου πει ότι πήρες την σωστή απόφαση και μπράβο?! Κατανοούν σε πόσο ψυχολογικό παραλήρημα  σε βάζουν μόνο με αυτή τους την δήλωση? Δεν νομίζω...αλλιώς δεν θα το έκαναν (or at least i HOPE they wouldn't!).

Κόσμε ω κόσμε (κλιτική)...που πας με τέτοιες αποφάσεις? Την επόμενη φορά θα τους στήσω όλους στο απόσπασμα με μια παλέτα χρώματα και θα κάνω ανάκριση για το τι πιστεύει ο καθένας και γιατί. Να δούμε μετά αν θα έχουν τα @@ να διαφωνήσουν με την απόφασή μου..(damn colours!)

 P.S.  Τα χρώματα και τα πρόσωπα που αναφέρονται πιο πάνω είναι καθαρά αποτέλεσμα φαντασίας και δεν συνδέονται με πραγματικούς ζωντανούς οργανισμούς (τάχα :p)

Yours truly
Miou!

Παραλήρημα χρωμάτων

Και να...μόνη στο σαλόνι, ο αέρας δυναμώνει, μα έχω και σεντόνι (shhllannggg!). Κόκκινος τοίχος πίσω από άσπρο υπολογιστή πάνω σε κρέμ καναπέ (για τους άντρες μπέζ..ή λερωμένο άσπρο) μπροστά από μαύρο τραπεζάκι, μέσα σε γκρίζο σπίτι..μόνο το μπλέ και το πράσινο λείπει για να κάνουμε ουράνιο τόξο...Λές να έβαλα πολλά χρώματα τελικά? Μπα...ας τολμήσει να μου πεί κανείς έτσι..θα μετανιώσει την ώρα και την στιγμή που ήρθε να δεί το σπίτι! Χτίσε σπίτι μετά σου λένε..Δεν λέω..όταν επιτέλους τελειώνει και είναι όλα κανονικά και με το νόμο στη θέση τους (μέχρι και το ψυγείο να είναι γεμάτο) είναι πολύ ωραίο το αίσθημα...ο δρόμος για να φτάσεις στην πηγή είναι μόνο ανηφόρα όμως! Μην σου πω με 1000 βράχους να κατρακυλούν από τον πλαϊνό λόφο καταπάνω σου, εσύ να τρέχεις ξυπόλητη να τους αποφύγεις και να πατάς πάνω σε 1000 καρφάκια στον δρόμο - και για να το κάνω και λίγο χειρότερο - ανάμεσα στα καρφάκια και στον αέρα να πετάνε εκατομμύρια κατσαρίδες...από τις μαύρες..με τις τεράστιες κερέες (μπλιαχχχχ).

Τελικά ο κόσμος ίσως - ίσως λεω -  να έχει δίκαιο και σε κάτι..ότι για να χτιστεί ένα σπίτι χρειάζεται 2 (ή 3,4)...θέλω να πω ότι δεν παίρνεις έτσι απλά μια μέρα την απόφαση να μείνεις μόνος και είπες αντί να ενοικιάσεις να χτίσεις ένα σπίτι (εκτός αν έχεις χαρτί από τον ψυχίατρο για μεγάλη δόση ηλιθιότητας ή είσαι κόρη/γιός/εγγόνι/προικοθήρας κάποιου πλούσιου και (κάποτε) πρίγκιπα (μιας και τώρα ο πρίγκιπας θα έχει καταντήσει μια μάζα ρυτίδες και αηδιαστικά spots-ακια στο δέρμα). 

Και ερωτώ... τί γίνεται στην περίπτωση που θέλεις να μείνεις μόνη - όχι επειδή είσαι ακοινώνητη ή επειδή δεν τα πας καλά με την υπόλοιπη σου οικογένεια - αλλά επειδή συνήθισες έτσι τα τελευταία 8 χρόνια? Γιατί να πρέπει δηλαδή να περιμένει κάποιος να βρεί έναν άλλο κάποιο - που μεταξύ μας ο κάποιος για τον άλλο κάποιο δεν νομίζω πλεόν να υπάρχει..ήταν ένα καλοστημένο κόλπο που το προγραμμάτιζαν οι μεγάλοι από όταν εμείς είμασταν μικρά και άμυαλα μωρουδάκια για να μας βάλουν με το έτσι θέλω την ιδέα του τέεελειου ζευγαριού στο μυαλό ..κανονική πλύση εγκεφάλου (θέλω πολύ να τους δω όλους αυτούς να είναι στη θέση της οποιασδήποτε soon to be 30 single woman) - κάποιο λοιπόν που μαζί θα χτίσουν το σπίτι της ευτυχίας..ή το μικρό σπίτι στο λιβάδι, αν και πλέον τα οικόπεδα στις βουνοπλαγιές και τους λόφους έχουν αποκτήσει πολλή αξία! 

Μπροστά από τον κόκκινο τοίχο λοιπόν, πίσω από άσπρο υπολογιστή, πάνω σε κρέμ καναπέ και πλάι από μαύρο τραπεζάκι. Πού θα πάει...θα φτιάξω το ουράνιο τόξο και ας μην έρθει ο πλούσιος πρίγκιπας που όλες οι άλλες ονερεύονται. Θα τους εκμυστηρευτώ εγώ σε κάποια μεταγενέστερη φάση ότι ο πρίγκιπας τελικά δεν είναι όλα τα λεφτά..Είναι ωραίο στην ιδέα όμως.. και ας μην έρθει σε άσπρο άλογο..

Yours truly

Miou

"..το μωβ είναι το "ροζ" των μεγάλων κοριτσιών , έχει το κόκκινο του πάθους , το μπλε του ουρανού και το άσπρο της ψυχής.

το μπλε πάντα τρέχει πίσω από το κόκκινο!

προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά ! αλλά δεν θυμάται ότι η φωτιά ζει έστω και λίγο . άλλα ζει και μέσα στη θάλασσα!!!!!!"