Όχι, δεν αναφέρομαι στο τραγούδι του Γ. Παπαδόπουλου ούτε στο βιβλίο της E. L.James (οι δικές μου φαντασιώσεις πόσο λέτε να πουλάνε?)
Μιλάω για το γκρίζο του χειμώνα, του παρκέ (άσε..κάτι δικά μου..), της απόχρωσης που πήρε η φάτσα του σημερινού που πήγε να μου κόψει τον δρόμο, του γατιού που νιαουρίζει -ασταμάτητα- έξω απ΄την πόρτα μου...αυτού του γκρίζου τελοσπάντων!
Πολύ μελαγχολία τελικά με το γκρίζο..συνάμα όμως, αν πάρουμε διαφορετικά τα πράγματα, είναι η πιο ανοιχτή απόχρωση του μαύρου. Αν το δεις θετικά το θέμα δηλαδή, είναι το μαύρο που σιγά σιγά αλλάζει διάθεση και χρώμα...ΑΡΑ είναι -κάπως- χαρούμενο χρώμα.
Και επειδή έχει πέσει πολύ ψυχοθεραπεία τελευταίως (σε σημείο που σκέφτομαι να πάρω κ 3ο πτυχίο), δεν λέω ότι ο P.Coelho ή ο Dr Murphy έχουν απόλυτο δίκαιο, αλλά έχουν σίγουρα δίκαιο σε ένα πράγμα.. Τα πράγματα αλλάζουν μορφή και αποτέλεσμα αναλόγως με το πως τα κάνουμε εμείς να είναι. Ok είναι λίγο ψιλοπαράξενο και phycho να είσαι κάθε μέρα με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο..πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και νύχτα -μην φτάσουμε σε τέτοιο σημείο τωρα!-. Το να παίρνεις το κάθε τι που γίνεται από την θετική του άποψη όμως μπορεί εύκολα να σου κάνει την ζωή από μαρτύριο σε κάτι καλύτερο.
Με το να μοιρολογάς όοοληηη μέρα για το ότι η ζωή πάει από το κακό στο χειρότερο, ότι αύριο ποιός ζεί και ποιός πεθαίνει (φτού φτού) και για το ότι έχει κρίση και του χρόνου μπορεί να μην έχουμε ούτε ένα tikka masala να βάλουμε στο τραπέζι μας, δεν καταφέρνεις τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα, μπαίνεις στην ψυχολογία του ότι όλα αυτά θα γίνουν στ'αλήθεια και στο τέλος ο φόβος σου πραγματοποιείται. Μπορεί να ακούγεται παράλογο στο αυτί μας, αλλά όταν συνηθίσεις μια ιδέα και την έχεις ήδη καθιερώσει στο μυαλό σου, σιγά σιγά η ιδέα αυτή παίρνει σάρκα και οστά..όχι για να σου σπάσει τα νεύρα..αλλά επειδή εσύ ο ίδιος την είχες ήδη κάνει πραγματικότητα στο μυαλό σου. Και αυτό σημαίνει ότι ασυνείδητα οι σκέψεις, οι πράξεις και οι κινήσεις σου έκαναν αυτή την σκέψη αληθινή.
Αυτά κάνω και λέω καθημερινά και οι μισοί που ξέρω με νομίζουν για τον πιο χαρούμενο και θετικό πλάσμα που υπάρχει (που να ξέρατε πόσο κλάμα και νεύρο πέφτει κάθε μέρα :p). Δεν βρήκα το νόημα της ζωής (Πεγκυ Ζήνα style), ούτε κέρδισα στο τζόκερ επειδή το έλεγα πρωί νύχτα στον εαυτό μου ότι θα γίνω πλούσια...και επειδή το παρκέ είναι γκρίζο (είπαμε..κάτι δικά μου) θα κρατήσω το κεφάλι μου ψηλά (όσο πάει, δεν είμαστε και 2μετρες!) και θα έχω λιβάδια και πεταλουδίτσες στο μυαλό μου για το μέλλον. Ζούμε μεγάλες στιγμές..εεε καιρός να τις ζήσουμε επιτέλους πρίν το μνημόνιΩΧ (που λέει και ο Λούης -να πάτε να το δείτε!!).
P.S.: Η πολλή φαντασία μπορεί να επιφέρει σχιζοφρένεια και παράνοια..με μέτροοοοο :)
Truly yours
Miou!
Μιλάω για το γκρίζο του χειμώνα, του παρκέ (άσε..κάτι δικά μου..), της απόχρωσης που πήρε η φάτσα του σημερινού που πήγε να μου κόψει τον δρόμο, του γατιού που νιαουρίζει -ασταμάτητα- έξω απ΄την πόρτα μου...αυτού του γκρίζου τελοσπάντων!
Πολύ μελαγχολία τελικά με το γκρίζο..συνάμα όμως, αν πάρουμε διαφορετικά τα πράγματα, είναι η πιο ανοιχτή απόχρωση του μαύρου. Αν το δεις θετικά το θέμα δηλαδή, είναι το μαύρο που σιγά σιγά αλλάζει διάθεση και χρώμα...ΑΡΑ είναι -κάπως- χαρούμενο χρώμα.
Και επειδή έχει πέσει πολύ ψυχοθεραπεία τελευταίως (σε σημείο που σκέφτομαι να πάρω κ 3ο πτυχίο), δεν λέω ότι ο P.Coelho ή ο Dr Murphy έχουν απόλυτο δίκαιο, αλλά έχουν σίγουρα δίκαιο σε ένα πράγμα.. Τα πράγματα αλλάζουν μορφή και αποτέλεσμα αναλόγως με το πως τα κάνουμε εμείς να είναι. Ok είναι λίγο ψιλοπαράξενο και phycho να είσαι κάθε μέρα με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο..πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και νύχτα -μην φτάσουμε σε τέτοιο σημείο τωρα!-. Το να παίρνεις το κάθε τι που γίνεται από την θετική του άποψη όμως μπορεί εύκολα να σου κάνει την ζωή από μαρτύριο σε κάτι καλύτερο.
Με το να μοιρολογάς όοοληηη μέρα για το ότι η ζωή πάει από το κακό στο χειρότερο, ότι αύριο ποιός ζεί και ποιός πεθαίνει (φτού φτού) και για το ότι έχει κρίση και του χρόνου μπορεί να μην έχουμε ούτε ένα tikka masala να βάλουμε στο τραπέζι μας, δεν καταφέρνεις τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα, μπαίνεις στην ψυχολογία του ότι όλα αυτά θα γίνουν στ'αλήθεια και στο τέλος ο φόβος σου πραγματοποιείται. Μπορεί να ακούγεται παράλογο στο αυτί μας, αλλά όταν συνηθίσεις μια ιδέα και την έχεις ήδη καθιερώσει στο μυαλό σου, σιγά σιγά η ιδέα αυτή παίρνει σάρκα και οστά..όχι για να σου σπάσει τα νεύρα..αλλά επειδή εσύ ο ίδιος την είχες ήδη κάνει πραγματικότητα στο μυαλό σου. Και αυτό σημαίνει ότι ασυνείδητα οι σκέψεις, οι πράξεις και οι κινήσεις σου έκαναν αυτή την σκέψη αληθινή.
Αυτά κάνω και λέω καθημερινά και οι μισοί που ξέρω με νομίζουν για τον πιο χαρούμενο και θετικό πλάσμα που υπάρχει (που να ξέρατε πόσο κλάμα και νεύρο πέφτει κάθε μέρα :p). Δεν βρήκα το νόημα της ζωής (Πεγκυ Ζήνα style), ούτε κέρδισα στο τζόκερ επειδή το έλεγα πρωί νύχτα στον εαυτό μου ότι θα γίνω πλούσια...και επειδή το παρκέ είναι γκρίζο (είπαμε..κάτι δικά μου) θα κρατήσω το κεφάλι μου ψηλά (όσο πάει, δεν είμαστε και 2μετρες!) και θα έχω λιβάδια και πεταλουδίτσες στο μυαλό μου για το μέλλον. Ζούμε μεγάλες στιγμές..εεε καιρός να τις ζήσουμε επιτέλους πρίν το μνημόνιΩΧ (που λέει και ο Λούης -να πάτε να το δείτε!!).
P.S.: Η πολλή φαντασία μπορεί να επιφέρει σχιζοφρένεια και παράνοια..με μέτροοοοο :)
Truly yours
Miou!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου