Με σουβλάκια και κρασί

Κάπως έτσι ξεκίνησε η νύχτα...από το αυθόρμητο τηλεφώνημα του κολλητού μου στο από το "δεν θα κάνω τίποτα απόψε" στο "ετοίμασε το κρασί, φέρνω σουβλάκια και καλή διάθεση γιατί σε πεθύμησα".  .
Ok δεν λέω, δεν το συνηθίζω να τρώω σουβλάκια Δευτέρα βράδυ..ψηλοζαλίστικα και λίγο από το κρασί μέχρι να έρθει ο κολλητός..και εκεί που θα έπεφτα απλά για ύπνο κατά τις 11, αφού ξεζούμιζα όλες τις αμερικάνικες σειρές στην τηλεόραση (πολύ κόλλημα με το FOX τελικά) κατέληξα να πίνω κρασάκι με μια πίτα σουβλάκια (με απ'όλα) στο χέρι.

Καιρό είχα να περάσω τόσο απλά και τόσο ωραία. Τί ωραία που ήταν τον καιρό που δεν σου έμπαιναν ιδέες όταν καθόσουν ολομόναχη στον καναπέ σου με ένα άντρα. Τον καιρό που αυτό δεν κατέληγε απαραίτητα στην κρεβατοκάμαρα να κάνετε ο ένας πάνω στον άλλο τις τελευταίες πιο hot στάσεις Yoga.. και που μετά που αυτός θα έφευγε (στα επόμενα 10 λεπτά) δεν θα χρειαζόταν να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο επειδή έφαγες κόλλημα! Μιας και κακά τα ψέματα, μπορεί να ζούμε σε σκατοκοινωνία αλλά δυστυχώς για εμάς και ευτυχώς για τους άλλους υπάρχουν ακόμα εκείνα τα λίγα άτομα που δεν "εκσυγχρονίστηκαν" με την ροή της σημερινής κοινωνίας και έχουν ακόμα αισθήματα..που θα κάνουν ότι κάνουν με τον άλλο επειδή το νιώθουν και όχι επειδή πέρασε 1 εβδομάδα και δεν ένιωσαν χαρά από την μέση και κάτω! Που περιμένουν ακόμα το άτομο που ονειρεύτηκαν από μωρά παιδιά να έρχεται και να τους "σώζει" από την κοινωνία που πάει να τους χαλάσει. Και που αν και έχουν φάει τα μούτρα τους πάμπολλες φορές και είπαν ότι ποτέ ξανά δεν πρόκειται να το ξαναπεράσουν αυτό το μαρτύριο...πάλι ερωτεύονται...

Πολύ cheesy κατάντησε το post ε? Δεν πειράζει...ίσως είναι το κρασί, μπορεί να είναι και το σουβλάκι (που τώρα που το λέω..μια χαρά γευστικότατο ήταν, καιρό είχα να χαλαρώσω). Και ακούγοντας Παντελίδη πολύ θα ήθελα να πώ "συνοδεύομαι" και ας μην είναι αλήθεια..απλά για να κλείσω λίγα στόματα που όλη μέρα μου λένε με το πιο απορημένο ύφος "Πώς γίνεται μια γυναίκα σαν εσένα να μην έχει σχέση?" Εμένα ρωτάς? Άσε με...πίνω το κρασάκι μου τώρα! Cheers!!

Yours truly
Miou!

'Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα ή μπλέ;

ok news flash... όποια απόφαση και να πάρεις, άσχετο το πόσο πάσχισες για να καταλήξεις σε αυτή, τα χτυπήματα στους τοίχους, τα δήθεν "είναι οκ τα καταφέρνω και μόνη μου" (που για να λέμε και την αλήθεια, αυτή η κουβέντα έμμεσα δηλώνει "PLS HELP ME" αλλά δεν θέλεις να το πείς ανοιχτά για να μην φανεί η στιγμή αδυναμίας σου).. πάντα ..πάντα όμως ενώ εσύ νομίζεις και πιστεύεις ότι πήρες την σωστή απόφαση θα έρθει η στιγμή που ένας-ένας (γονείς, φίλοι, άντρες, γυναίκες, παιδιά και κατοικίδια/!!?/) θα σου πούν ότι έπρεπε να διαλέξεις κάτι άλλο..

Oh pls spare me the details!!!! Διαλέγεις άσπρο και μετά σου λένε "το μαύρο θα ήταν καλύτερο.. βιάζεσαι, δεν σκέφτεσαι σωστά και λογικά".. Εμ βέβαια, εσύ που είσαι πιο έξυπνος και πιο λογικός και αφού ήρθες στην θέση μου και περπάτησες στις γόβες μου, σημαίνει ότι ξέρεις καλύτερα γι'  αυτό και με κρίνεις? Όταν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να με συμβουλέψεις μου έλεγες "η απόφαση είναι δική σου", τί μου το αλλάζεις τώρα!?

Είναι κανόνας δηλαδή? Επειδή είμαι σίγουρη ότι αν διάλεγα το μαύρο θα μου έλεγαν ότι το άσπρο ήταν πιο σωστή απόφαση (what's up with the colours anw!?). Τόσο δύσκολο είναι να έρθει κάποιος και να σου πει ότι πήρες την σωστή απόφαση και μπράβο?! Κατανοούν σε πόσο ψυχολογικό παραλήρημα  σε βάζουν μόνο με αυτή τους την δήλωση? Δεν νομίζω...αλλιώς δεν θα το έκαναν (or at least i HOPE they wouldn't!).

Κόσμε ω κόσμε (κλιτική)...που πας με τέτοιες αποφάσεις? Την επόμενη φορά θα τους στήσω όλους στο απόσπασμα με μια παλέτα χρώματα και θα κάνω ανάκριση για το τι πιστεύει ο καθένας και γιατί. Να δούμε μετά αν θα έχουν τα @@ να διαφωνήσουν με την απόφασή μου..(damn colours!)

 P.S.  Τα χρώματα και τα πρόσωπα που αναφέρονται πιο πάνω είναι καθαρά αποτέλεσμα φαντασίας και δεν συνδέονται με πραγματικούς ζωντανούς οργανισμούς (τάχα :p)

Yours truly
Miou!

Παραλήρημα χρωμάτων

Και να...μόνη στο σαλόνι, ο αέρας δυναμώνει, μα έχω και σεντόνι (shhllannggg!). Κόκκινος τοίχος πίσω από άσπρο υπολογιστή πάνω σε κρέμ καναπέ (για τους άντρες μπέζ..ή λερωμένο άσπρο) μπροστά από μαύρο τραπεζάκι, μέσα σε γκρίζο σπίτι..μόνο το μπλέ και το πράσινο λείπει για να κάνουμε ουράνιο τόξο...Λές να έβαλα πολλά χρώματα τελικά? Μπα...ας τολμήσει να μου πεί κανείς έτσι..θα μετανιώσει την ώρα και την στιγμή που ήρθε να δεί το σπίτι! Χτίσε σπίτι μετά σου λένε..Δεν λέω..όταν επιτέλους τελειώνει και είναι όλα κανονικά και με το νόμο στη θέση τους (μέχρι και το ψυγείο να είναι γεμάτο) είναι πολύ ωραίο το αίσθημα...ο δρόμος για να φτάσεις στην πηγή είναι μόνο ανηφόρα όμως! Μην σου πω με 1000 βράχους να κατρακυλούν από τον πλαϊνό λόφο καταπάνω σου, εσύ να τρέχεις ξυπόλητη να τους αποφύγεις και να πατάς πάνω σε 1000 καρφάκια στον δρόμο - και για να το κάνω και λίγο χειρότερο - ανάμεσα στα καρφάκια και στον αέρα να πετάνε εκατομμύρια κατσαρίδες...από τις μαύρες..με τις τεράστιες κερέες (μπλιαχχχχ).

Τελικά ο κόσμος ίσως - ίσως λεω -  να έχει δίκαιο και σε κάτι..ότι για να χτιστεί ένα σπίτι χρειάζεται 2 (ή 3,4)...θέλω να πω ότι δεν παίρνεις έτσι απλά μια μέρα την απόφαση να μείνεις μόνος και είπες αντί να ενοικιάσεις να χτίσεις ένα σπίτι (εκτός αν έχεις χαρτί από τον ψυχίατρο για μεγάλη δόση ηλιθιότητας ή είσαι κόρη/γιός/εγγόνι/προικοθήρας κάποιου πλούσιου και (κάποτε) πρίγκιπα (μιας και τώρα ο πρίγκιπας θα έχει καταντήσει μια μάζα ρυτίδες και αηδιαστικά spots-ακια στο δέρμα). 

Και ερωτώ... τί γίνεται στην περίπτωση που θέλεις να μείνεις μόνη - όχι επειδή είσαι ακοινώνητη ή επειδή δεν τα πας καλά με την υπόλοιπη σου οικογένεια - αλλά επειδή συνήθισες έτσι τα τελευταία 8 χρόνια? Γιατί να πρέπει δηλαδή να περιμένει κάποιος να βρεί έναν άλλο κάποιο - που μεταξύ μας ο κάποιος για τον άλλο κάποιο δεν νομίζω πλεόν να υπάρχει..ήταν ένα καλοστημένο κόλπο που το προγραμμάτιζαν οι μεγάλοι από όταν εμείς είμασταν μικρά και άμυαλα μωρουδάκια για να μας βάλουν με το έτσι θέλω την ιδέα του τέεελειου ζευγαριού στο μυαλό ..κανονική πλύση εγκεφάλου (θέλω πολύ να τους δω όλους αυτούς να είναι στη θέση της οποιασδήποτε soon to be 30 single woman) - κάποιο λοιπόν που μαζί θα χτίσουν το σπίτι της ευτυχίας..ή το μικρό σπίτι στο λιβάδι, αν και πλέον τα οικόπεδα στις βουνοπλαγιές και τους λόφους έχουν αποκτήσει πολλή αξία! 

Μπροστά από τον κόκκινο τοίχο λοιπόν, πίσω από άσπρο υπολογιστή, πάνω σε κρέμ καναπέ και πλάι από μαύρο τραπεζάκι. Πού θα πάει...θα φτιάξω το ουράνιο τόξο και ας μην έρθει ο πλούσιος πρίγκιπας που όλες οι άλλες ονερεύονται. Θα τους εκμυστηρευτώ εγώ σε κάποια μεταγενέστερη φάση ότι ο πρίγκιπας τελικά δεν είναι όλα τα λεφτά..Είναι ωραίο στην ιδέα όμως.. και ας μην έρθει σε άσπρο άλογο..

Yours truly

Miou

"..το μωβ είναι το "ροζ" των μεγάλων κοριτσιών , έχει το κόκκινο του πάθους , το μπλε του ουρανού και το άσπρο της ψυχής.

το μπλε πάντα τρέχει πίσω από το κόκκινο!

προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά ! αλλά δεν θυμάται ότι η φωτιά ζει έστω και λίγο . άλλα ζει και μέσα στη θάλασσα!!!!!!"